Vergeef ons onze schulden,
zoals ook wij hebben vergeven wie ons iets schuldig was.

En breng ons niet in beproeving,
maar red ons uit de greep van het kwaad.

Matteüs 6:9–13

Bij het schrijven van deze overdenking heb ik even nagedacht of ik het wel moest doen. Je hebt het vast gelezen, gezien in het journaal, of in een talkshow. De journalisten die hun werk stonden te doen bij de kerken in Urk en Krimpen aan de IJssel, die werden aangevallen door kerkgangers.
Moet ik er hier wel aandacht aan geven? Ik besloot een poging te doen.

Het geeft een naar gevoel, vind je ook niet?
Je hebt toch het gevoel dat die paar mede-Christenen ons als Christenen in diskrediet brengen. En je schaamt je een beetje ten opzichte van God. Zeker zo in het begin van deze lijdensweek. Hoe is Hij in diskrediet gebracht? En wat voor een voorbeeld wordt er gegeven aan jongeren?
En misschien snap je het ergens ook wel. Zonder het goed te keuren, maar een paar van die zuigende journalisten bij die kerk… Zijn ze echt wel écht daar om genuanceerd en degelijk verslag te leggen van de kerkgang(ers)?

Hoe het ook zij, het maakte me verdrietig. Het raakte me. Had even die knoop in mijn maag.
En toen mocht ik nog een stukje schrijven voor dit project in de 40 dagen tijd en het mocht gaan over bidden. Ik had door willen gaan over het ‘ons’ in het Onze Vader waar mijn collega Dick Noort het afgelopen week al met je over had in deze serie.

Vergeef ons onze schulden. Laat ons vergeven.
Breng ons niet in beproeving, maar red ons.

Bij mij kwam het even binnen. ‘Vergeef ons wat we niet goed hebben gedaan.’ Als je dat leest als ons Christenen, dan is het net of je opeens bij de kerkgangers uit Urk en Krimpen hoort.
Zoals wij vergeven die ons iets hebben aangedaan. Hebben die journalisten ons iets aangedaan? Voelt het zo? Kunnen we ze dan vergeven?
En ‘Breng ons niet in beproeving’. Als wij Christenen ons zijn, zijn we duidelijk beproefd en hebben we daar niet op de goede manier op gereageerd.

Dit platform is te beperkt om er uitgebreid op in te gaan, maar je hebt er vast een mening over en een gevoel bij.
Ik besloot gisteren te bidden voor alle Christenen die onder druk staan, waar ook ter wereld. En vroeg God of Hij toch in de harten van alle mensen wil komen. Mensen wil aanraken met Zijn boodschap van hoop. Of Hij iets wil doen, juist ook in de harten van hen die ons misschien niet begrijpen.
Het laat ook zien dat we het Onze Vader nooit ‘zomaar even’ kunnen bidden, zonder dat we beseffen waar het écht over gaat.

Laten we deze week samen, biddend in gaan. Biddend voor ons als Christenen. Allen met onze eigen vragen en zorgen. Bidden voor iedereen voor wie Goede Vrijdag en Pasen vooral een lekker lang weekend is. Dat mensen die God niet als liefdevolle Vader kennen, toch iets van de grote waarde van het Paasfeest mogen horen en ervaren.

Bij God zijn onze gebeden veilig. Want van Hem is het Koninkrijk, de kracht en de heerlijkheid. Tot in eeuwigheid.
Ik bid iedereen een bijzondere lijdensweek toe. Dat het je mag raken wat er ruim 2000 jaar geleden allemaal voor je gedaan is. Dat je Goede Vrijdag mag gedenken en het Paasfeest mag vieren.
Dat je er stil van mag worden en tegelijk openlijk op respectvolle wijze van wil getuigen.

 

Ik snap die kerkmensen in Krimpen en Urk wel

Created with Perfect Survey

Statistics - View the results

 

Luisterlied: Onze Vader:

 

Podcast van de dag (40dagenhierennu.nl):