Geliefde broeders en zusters, onthoud dit goed:
ieder mens moet zich haasten om te luisteren,
maar traag zijn om te spreken, traag ook in het kwaad worden.

Jakobus 1:19

‘Tel even tot tien!’

Vanaf dat ik vier of vijf jaar was, een opdracht die me bijzonder weinig moeite kost.
En dat zal voor meer mensen gelden.
Tenminste: het grootste deel van de dag…

Maar het ook te doen als ik iets hoor dat volgens mij niet klopt, of oneerlijk is, of onprettig, of…
Ja, dan is tot tien tellen voor mij soms net zo moeilijk als voor een tweejarige!

Wat dat is?

Karakter?
Ja, vast en zeker!

Maar dat niet alleen.
Geduld – want daar gaat het in positieve zin over – is meer dan een karaktertrek waarop ik wel eens jaloers ben als ik die bij anderen opmerk.

Het wordt ergens anders (Galaten 5) genoemd als vrucht van de Geest.
Anders gezegd: één van de dingen die je als winst van het werk van Gods Geest in je eigen leven kunt zien.

Niet: een gave dus.
Dan zou ik kunnen zeggen: ‘Ja, maar ik heb die gave nu eenmaal niet – pech gehad!’

Helaas – geen excuus.
Niet voor een Christen.

Wel: huiswerk.
Oefenen onder leiding van de Geest, proberen & blijven proberen – waarschijnlijk m’n leven lang.
’t Klinkt haast bizar: trainen in traag zijn.

Gaat tegen mijn natuur in.
Gaat tegen de geest van deze tijd in.

Maar als ik één tel doorlees in Jakobus z’n brief, dan moet ik wel tot tien tellen!

“Want de woede van een mens brengt niets voort dat in Gods ogen rechtvaardig is.”

Hmm…
Daar gaat m’n standaardexcuus: ‘rechtvaardigheid’.

Mooi woord.
Bewust of onbewust de reden voor mezelf om toch los te gaan.

Maar mijn rechtvaardigheid loopt – blijkbaar – niet vanzelfsprekend parallel met die van God.
In elk geval niet als mijn ongeduld en drift de boventoon voeren.

Eén, twee, drie…

Ssttt…

 

Als ik boos ben, is dat terecht!

Created with Perfect Survey

Statistics - View the results

 

Luisterlied: Barclay James Harvest, Hymn

Podcast van de dag (40dagenhierennu.nl):